ve simdi

Ne kadar zor çiğ ile örtülmüş kalbimle hayata tutunmak ve keyfimi hic bir seyin kacırmamasını saglamak.

Herseyi insanların dedigine uydurmaya calisarak yasıyorum.

Ailemle olan iliskim de derin yaralar var.

Gecmis solugunu ensemden eksik etmiyor.

Bir yandan anlatamadıgım icimde cıg gibi buyuyen sorunlar.

Tam hallettim derken tekrar hortlayan meseleler.

Kendimi tam olarak kimseye anlatamama hali.

Suskunluk ve sonra cok buyuk kavga gurultuler.

Bunların arasında sıkısmıs kafam karısık bir haldeyim.

ve...

bu gun favori kelimem : bırakıyorum
bırakıyorum
bırakıyorum
bırakıyorum

müzik

İcimde acılarım var yer yer ortaya cıkıyor.
Kendi icimde yolculuk yapmak istiyorum, diger seyler bana fazla geliyor, istegim olmuyor.
Muzigi duydugumda tuylerim urperiyor ve bambaska yerlere gidiyorum.
Tabii her dinledigim bende aynı etkiyi yaratmiyor.
Klasik muzik ya da buyuk bir duyarlılıkla bestelenmis muzik beni benden alıyor.
Sadece dinleyip gorduklerini anlatmak gerekiyor bazen.
Hic bir seyi umursamadan tüm gercekligi arkadndan birakarark.
Soguk bir kıs gunu yesil catilari olan evlerin bulundugu dar sokakarda saddece yalnızlıgımla yuruyorum.

benim icin hayat

Bugun dusundugum birkac temel sey oldu.

İnsanların sadece konusmak ve vakit gecirmek icin yaptıkları konusmaların cok otesinde baska bir yerlerde olmak istiyorum.

Kendimle daha fazla basbasa kalmak sadece daha derinlemesine muhabbet edecegim bir kac oz insanla hayatımı gecirmek istiyorum.

Konusma duygu barındırmayınca, ‘o sunu dedi, bu bunu dedi.’ Konusmaları beni sonrasında rahatsız ediyor, hatta duruma gore o an bile rahatsiz ediyor.

Hayatımı daha farklı gecirmek, degerlendirmek istiyorum.

Bunun yanı sıra hayatın sarmallarını ozmek istiyorum. Uzun uzun belki cogu insanın basit ya da gereksiz gordugu bir konuda dusunmek istiyorum.

Hayatı, olumu, yasamayı dusunmek istiyorum.

Insanların tum gereksiz gurultusunden ve bos sozlerinden uzakta derinligin verdigi tadı yasamak istiyorum.

bugun

Bazen guzel olmak geliyor icimden, sadeec cok guzerl olmak.

Oyle olunca mı cok begenilirsin, sevilirsin?

Bazen herseyi bosverip icimdeki yarıgın icinden asagiya dogru korkusuzca ilerlemek geliyor.

Kimse ne de er diye dusunmeksizin sadece aklimdan estigi gibi yol almak.

Yollarını bilmedigim yerlerde dolanmak nasıll keyif veriyorsa yine yolunu bilmedigim bir yerlere meyletmek geliyor icimden.

Alısık olmadıgım ama guven de barındıran bir yola girmek.

Olmadigin bir senin içinde ne kadar yaşayabilirsin?

Bunca zamandır yaşıyorum ya da yaşamaya çalışıyorum.

Sozlerim hapsedildiğinde kendimi çok rahatsız hissediyorum.

Kendimi kılıf içinde tutmak istemiyorum.

Neysem o olmak ve kendimi yasamak istiyorum.

en uzun gunun ardından

Gercekten tum ruyalardan daha guzeldi.

İnsanın mırıldanmasının otesinde
Sadece varoldugunu hissetmek
Oncesinin sornasının olmamamsı
Uzuldugun herseyin ısık yılı kadar uzak olması
Belki sevinclerinin bile olmamasi
Anda kaybolmak belki de anda kendini bulmak
Karanlıktaki o ince ısıgın pesine gitmek istiyorum ama o kadar nadir kendini gosteriyor ki pesinden gitmek neredeyse imkansız oluyor

bugunlerde

Hayatta bir sıkıntın varsa ya da dunya gorusun belliyse ve digerlerinden farklıysa o zaman hayat daha zor olabiliyor.

Kendi derdini anlatman ve hayatını yasaman daha guc olabiliyor.

Ben beni yitirmek uzereyim.

Dusuncelerim oradan oraya savruluyor.

İnsan kendi kimligini, ne oldugunu , ne dusundugunu unutacak hale gelir mi?

Sadece zorda kaldigimizda mi kendi degerlerimizi hatirlariz.

Savunmak durumunda kaldigimizda mi degerlerimiz gun yuzune cikar.

Insan olarak bizi digerlerinden farkli kilan unsurlari her gecen gun sonuna kadar ifade etmeli miyiz?

Daha oncesinde su anad nasil hissedecegimi dusununce gerilirdim.

Simdi gergin degilim ama ne olacagini bilmiyorum.

Sanki lunaparkta icinde ne oldugu bilinmeyen bir tunele giriyor gibiyim, az sonra karsima ne cikacagini bilmiyorum.

Hayat nedir, bizi nereye goturur?

Kafam yine karisik. Ben beni bilmez haldeyim.

son durumum

Neden boyle oldugumu bilmiyorum.

Bir şekilde pasifim. İçimde itici guc yok kesinlikle.

Durup beklemek ve atıl olmak beni ozetliyor ancak bicak kemige gelince birseyler yapıyorum.

Bir hedefim yok bu hayatta. Sadece durmak belki de. Dusununce yapmak istediklerim var ama harekete gecmek benim cok guc oluyor ya da gercekten yapmak istiyor muyum cok emin degilim.

Sanki tum gun bos bırakılsam oylece kalacakmisim gibi geliyor.

Sonrası yok su anda sadece durmak istiyorum. Durup kendimi algılamak ya da hic bir sey yapmamak belki de.

Gucum mu yok yoksa enerjim mi yok ondan emin degilim.

Kendim birseyleri baslatacak tetikleyecek halde degilim.

Hayat durmak icin degil sen dursan da gun olur gece olur, mevsimler doner. Zaman gecer.

Hic bir sey durmuyorken sen durmak istiyorsun.

Baska seyler yapmak istiyorken ve vaktin varken onları da yapmak istemedigini farkediyorsan bu cok acı geliyor bana.

Yazmak oylesce amacsizca ama o bile agir geliyor ve birsey yapmiyorsun cogu zaman.

Derdini bile anlatmiyorsun kağıda.

Onemli gelmiyor yaptiklarin, herkesin gecen zamana ayak uydurma cabasi cogu zaman gulunc geliyor. Bir sekilde kendimi eyliyoruz.

Durmak mi daha degerli ya da anlamli.

Ozume donuk bir sıkıntı bu.

Olmak ve olmamak arasinda.

Ölüm de değil bu. Hic olmamis olmak.

Hic olmamis olmak ister miydin?

Kaybolan ya da hic olmayan yasam tutukusu mudur?

Nedir eksik olan?

al benden de o kadar

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=15819879&yazarid=113&tarih=2010-09-20

hele hele ilk paragraf ne kadar tanıdık

dunden beri

kitabin cumleleri arasinda kaybolmak, kendimi ve gercegimi unutmak istiyorum.

gozlerim dolu

http://www.hurriyet.com.tr/magazin/yazarlar/15772922.asp?yazarid=350&gid=61

merak

biryerlerde terslik var ama nerede bilmiyorum.
birseyler ters gidiyor ama ne bilmiyorum.

bugune ozel

gunlerden guz mevsim sepya

soru

muzik ve ışıkla kafandaki ortamı yaratmak mumkun olabilir mi?

bu bir düş

Kendimi anlatmak bu kadar zor mu?
Bir an kendimi italya’da cok ufak bir balkonda dusluyorum. Orada yazdigimi ufak yuvarlak bir masamın oldugunu acilir kapanir metal sanadlyemin uzerindeki cicekli minderin
uzerinde bacak bacak uzerinde atmis oturuyorum agzimda kalem dusunuyorum yazacaklarımı.

Gunes icin icin parlıyor yuzumu aydınlatıyor, balkonumdan sarkan ciceklere daliyorum sonra.

Yazının icinde yazıyı yasamıyor muyuz zaten?

Simdi nerede kimin yazısının icindeyiz kim bilir? Birinin dusu digerinin gercegi hayat bu sekilde devam ediyor.

***


Asılması gereken yollar alinmasi gereken tedbirler bir gun bir gunu bulmuyor.

Kafamda kolajın parcalari gibi cesitli goruntuler var.

Kendi gercegimin otesinde basit seyler.

Oldurulamayacaklarından degil de yakalanamayacaklarınadan oturu imkansiz anlar.

karar

bir yanim git dgier yanim kal der. hangisi agir basacak bilmiyorum.

son durum

sevgilinin hediyelerini geri vermek uzere toplamak.

bugun

aslinda gunesli'de calisan is yerindeki diyetisyen bugun burada, ogleden sonra gidecegim. hayirli olsun:)
bunun disinda sabah moralim bozuk diye bir dilim ekmek yiyecegime sandovic yedim.
***
ruyamda vodafone cok degisik bir pozisyon icin is teklif ediyordu parasi az geliyordu ama sanki bir site haber kanalindan haberleri mi cekecekti. guzel isti yani:)

yine yine yeniden

insanin hayatta bir amaci olmayınca iste boyle uzulur durur. varmak istedigin bir sey yoksa bir oyle bir boyle sekil alir durursun, kendinden uzaga dogru ilerlerken.

ezan

ezan okunuyor, aksam oldu. uzayan gunler en sonunda doruga ulastı gunler kısalmaya basladı bile, saat 9'a 10 var. Ramazan'a bir ay kaldi. Anını gununu yasayamayan bir ben. bu hayatı anlamaya calisirken yorgun dusen ve kendine soludugu ani izdirap haline getiren bir ben. gecmisine ayri simdisine ayri uzulen ve gelecegini goremeyen gozleri adeta kapanmis bir ben. sis var ve gelecek gorunmuyor. sisi aralayarak gormeden giriyorum bir sonraki ana. plan yok dusunce yok ya da cok plan var eylem yok. Allah'dan, seni yaratandan uzak olunca boyle oluyor herhalde. uzak uzak uzak...
3 noktayı sevmem sevmiyorum. artık 'sey'i de sevmiyorum bunların hepsi soylenecek sozlere engel oluyor. zaten soylenen sozler bile yetmiyor cogu zaman insanın kendini anlatmasına. kafama bir monitor takip dusuncelerimi paylasmak istiyorum. ne kadar komik ki dusuncelerimi ve hislerimi ben bile tam olarak bilmiyorum.